Veelgestelde vragen 

Wat is er nu werkelijk gebeurd in Jenin?
In Jenin is een oorlog geweest tussen het Israëlische leger en Palestijnse terroristen. In een oorlog vallen doden en worden vernielingen aangericht.
Wij geloven niet dat er veel burgerslachtoffers zijn gevallen. Geen zinnig burger blijft in een oorlogsgebied. De verhalen over een slachting zijn daarmee volkomen ongeloofwaardig, maar de Arabieren weten dat de pers alles wel opschrijft. Bewijzen zijn er echter niet.
En de burgerslachtoffers die wel vielen, wiens schuld is dat? Van het Israëlische leger die voortdurend met geluidswagens burgers vroeg het gebied te verlaten of van de terroristen, die zichzelf, hun wapens en explosieven verborgen tussen die burgers en besloten het daar uit te vechten?
Niet vergeten mag worden dat Israël zijn soldaten erin heeft gestuurd voor huis-aan-huis gevechten, juist om onschuldigen te sparen. Dat heeft 23 Israëlische soldaten het leven gekost. Israël had er ook voor kunnen kiezen om de wijk plat te bombarderen. Amerika deed dat soort dingen wel in Afghanistan.
Daarover was nauwelijks protest. Er is toch veel verschil in reactie van de wereld met Afghanistan. En hoe zit het niet met andere brandhaarden? Heeft u gehoord dat een maand voor Jenin honderden moslims levend verbrand zijn in India? (Zie: Fear stalks survivors of India's sectarian riots.)
Het geeft de Joden reden tot nadenken.
Dat doet nog meer het feit dan wij niemand horen over de vele mensenlevens die nu gespaard worden. Ongeveer de helft van de zelfmoordaanslagen werd in Jenin georganiseerd. Die zijn nu dan ook gestopt. Voor de actie in Jenin vielen er gemiddeld iets van tien Joodse burgerslachtoffers per dag bij terroristische aanslagen. Maar dat is niet belangrijk?

Waarom moet Israël zoveel geweld gebruiken? 
Het gaat om helaas noodzakelijke zelfverdediging; op de dag dat de Palestijnen stoppen met aanslagen, stoppen ook de Israëlische tegenacties. De verantwoordelijkheid ligt bij Arafat, die het geweld nodig heeft om zijn eigen dictatoriale regime in stand te houden. En er is een groot moreel verschil: als Israël per ongeluk onschuldige burgers dood biedt zij haar excuses aan en onderzoekt hoe dat heeft kunnen gebeuren. Andersom is het juist het doel om onschuldige burgers te treffen (liefst kinderen), jubelen de media daarover en dansen de mensen in de straten.

Kan Israël toch niet meer doen om de vrede te bevorderen? 
Israël heeft de Oslo-akkoorden ondertekend volgens het principe 'land voor vrede'. Israël heeft daarnaar gehandeld door veel gebied over te dragen. Arafat zou in ruil daarvoor terrorisme bestrijden en stoppen met de haatcampagnes. Van deze verplichtingen is weinig terecht gekomen: Arafat heeft niets tegen het terrorisme want dat houdt de Palestijnse zaak in de internationale aandacht en in de Palestijnse media en schoolboeken gaat de haatcampagne verhevigd door. Arafat heeft Israël gewoon bedrogen. Vele Amerikaanse media zijn daar heel duidelijk in, zie bijvoorbeeld 'A failed peace process' van US News. Men kan van Israël geen onderhandelingen verwachten terwijl de terreur doorgaat. Ook de Amerikaanse onderzoekscommissie Mitchell en president Bush onderschrijven dat volledig ('Bush blames Palestinians for Middle East deadlock'). Dat zou geweld belonen.

Moet Israël toch niet een gebaar maken? 
Israël heeft dat gebaar al gemaakt in de vorm van een afgekondigd staakt-het-vuren, dat na bemiddeling van CIA chef Tenet op 2 juni 2001 inging. Al in de eerste week waren er toch 81 Palestijnse aanslagen met als gevolg 20 slachtoffers, zie overzicht. Nadat dat een week of zes zo doorging heeft Israël zijn terughoudendheid met tegenacties maar weer opgegeven.

Is het toch niet beter als Israël geen tegenacties meer onderneemt?
Israël heeft - net als elke andere staat - het recht, nee, zelfs de plicht om haar burgers te verdedigen. Israël kan niet willoos toezien hoe zijn burgers worden afgeslacht. Israël onderneemt nooit gewelddadige acties die niet tegen terroristen of terroristische infrastructuur gericht zijn. Bijvoorbeeld de in juli 2001 in Nabloes gedode Hamas-leiding was verantwoordelijk voor aanslagen waarbij in totaal 37 doden en 376 gewonden vielen, zie het persbericht van de Israëlische regering: Targeting terrorists. Wanneer de terreur zou stoppen zijn ook de tegenacties meteen afgelopen. Israël heeft geen enkel belang bij geweld. Het zal dus van Arafat moeten komen. Hij heeft deze intifidah uitgeroepen en hij houdt hem in stand met zijn oproepen tot 'Jihad' (heilige oorlog).

Tegenacties zijn toch ook terreur? 
Nee, Israëlische acties richten zich alleen op terroristen. Volgens het oorlogsrecht mogen (leiders van) gewapende bendes aangevallen worden, ook als zij niet in uniform zijn. De Verenigde Staten hebben bijvoorbeeld ook de hoofdkwartieren van Ghadaffi en Osama Bin Laden gebombardeerd. Israël wordt trouwens hiertoe gedwongen omdat Arafat zich niet aan de Oslo-akkoorden houdt, die voorschrijven dat hij terroristen moet arresteren en uitleveren aan Israël. Dan zouden zij een proces krijgen. En er is een groot verschil tussen het proberen mensen doden die op geweld uit zijn (dus zelfverdediging om mensenlevens te redden) en het met voorbedachte rade doden van zoveel mogelijk willekeurige burgers - liefst kinderen.

Is het Israëlische geweld niet buitensporig, er zijn toch veel meer Palestijnse doden? 
De meeste Palestijnse doden zijn gevallen toen de intifada nog voornamelijk bestond uit menigtes die stenen gooiden, waarop Israëlische soldaten uit zelfverdediging terugschoten. De laatste tijd is het aantal slachtoffers ongeveer gelijk, maar is de oorzaak heel verschillend. De Palestijnse slachtoffers bestaan grotendeels uit terroristen, dus mensen die voor het geweld gekozen hebben (zelfs de zelfmoordenaars die dus zelf voor hun dood gekozen hebben worden in de statistieken meegeteld). De Israëlische slachtoffers zijn gewoon burgers in een discotheek, pizzeria of in hun auto. Het verschil blijkt bijvoorbeeld uit het soort slachtoffers: bij de Palestijnen vrijwel uitsluitend mannen, bij de Israëli's voor eenderde vrouwen. Daarnaast ontstaat een vertekend beeld, omdat elke Israëlische tegenactie het nieuws haalt, terwijl van de minimaal honderd Arabische aanslagen per week er meestal slechts enkele door de Europese media gemeld worden. Volgens opgave van het Israëlische leger gaat het in het eerste jaar van de intifida om 7.368 geregistreerde aanslagen met wapens (dus afgezien van stenengooien en brandbommen), te weten: 6.042 schietpartijen, 432 gegooide handgranaten, 417 bomaanslagen (waarvan 291 ontploft), 262 mortierbeschietingen, 184 afgevuurde antitank granaten, 31 steekpartijen.

Maar aan Palestijnse kant vallen toch ook onschuldige slachtoffers? 
Dat is helaas zo, ondanks dat Israël probeert deze te vermijden. Echter, dat is een onlosmakelijk gevolg dat de terroristen zich verschuilen tussen de eigen burgerbevolking. Deze wordt door de terroristen gebruikt als 'human shield' (menselijk schild), een van de ergste oorlogsmisdaden.

Heeft het wel zin, schept het geweld geen nieuwe terroristen?
De Arabische terreur tegen de Joden in Israël bestaat al honderd jaar en is dus zeker niet gemakkelijk uit te roeien. Bestrijding van terreur geeft nooit snelle resultaten. Maar Israël is bezig om consequent de leiders uit te schakelen. Achter elke aanslag zit een hele organisatie. Er moeten mensen geworven worden, geïnstrueerd, doelwitten uitgezocht, wapens en explosieven verkregen, dader(s) over de grens gesmokkeld. Elke geslaagde actie tegen die organisatoren zal het aantal aanslagen wel verminderen.

Wordt dit geen Noord-Ierse toestand? 
Dat is goed mogelijk. Ook daar kwam trouwens de politieke oplossing pas in zicht toen de IRA echt bereid was om de wapens neer te leggen.

Waarom komt er maar geen oplossing voor het conflict? 
In de geschiedenis zijn er al drie momenten geweest dat de Israëli's de Palestijnen op de Westbank en Gaza hebben aangeboden in vrede te leven in een eigen staat: 

• 1947 Joodse acceptatie van het verdeelplan Verenigde Naties;
• 1967 dringend verzoek aan Jordanië om niet aan te vallen;
• 2000 aanbod Barak om in ruil voor vrede een Palestijnse staat te creëren, met de Westbank, Gaza en Oost-Jeruzalem. 

Tot driemaal toe geweigerd. Het waren de Arabieren die tot drie keer aan toe voor de oorlog kozen, in plaats van voor vrede. Als Arafat het had gewild was er dus allang vrede geweest. Helaas kunnen de Arabieren - mede op grond van de Islam - geen Joodse staat accepteren en hebben de Arabische dictaturen een vijand nodig om hun eigen regimes in stand te kunnen houden.

Houdt de terreur niet op als Israël zich terugtrekt uit de Westbank en Gaza? 
Nee. Ten eerste dateert de terreur al van ver voor 1967 toen de Westbank en Gaza nog bezet waren door Jordanië en Egypte. Toen al richtte de terreur zich niet tegen de Jordaanse bezetting maar tegen Israëlische burgers in Israël. Dit bewijst dus dat de terreur niet tegen de 'onderdrukking' is gericht maar puur tegen Joden. De PLO en Fatah werden ook al voor 1967 met dat doel opgericht, toen er nog geen 'nederzetting' bestond. Ten tweede zal een Israëlische terugtrekking zonder Palestijnse veiligheidsgaranties betekenen dat de Palestijnse Autoriteit nieuwe terroristen het gebied zal binnensmokkelen. Er zijn signalen dat dit nu al gebeurt. Het gaat dan om de Hezbollah uit Libanon en Iran en commandotroepen uit Irak. Ten derde gaan de doelen van de terroristen, zoals de Islamitische Jihad en Hamas, veel verder. Hun doel is alle Joden in het Midden-Oosten te onderwerpen of te doden: "De moslims zullen zo moeten vechten en doden dat de tijd zal komen dat de bomen en stenen zullen roepen: er verschuilt zich een Jood achter mij, kom hem doden." Dit is een citaat uit de Hamas doelstelling: Platform of the Islamic resistance movement Hamas. Ook uit opiniepeilingen blijkt 87,5% van de Palestijnen 'heel Palestina (hiermee wordt ook Israël binnen de grenzen van 1967 bedoeld) wil bevrijden.

Kan Arafat de terroristen wel stoppen? 
De Palestijnse Autoriteit heeft het grootste aantal veiligheidsdiensten en relatief de grootste politiemacht ter wereld (circa 10% van de volwassen mannelijke bevolking). Het is een politiestaat die zijn weerga niet kent. Er kan dus weinig gebeuren zonder dat Arafat ervan op de hoogte is. Er zijn ook genoeg signalen dat hij zelf een sleutelfiguur is bij het terrorisme. Een voorbeeld daarvan zijn de mortieraanvallen op de Israëlische burgerbevolking door zijn eigen Fatah-beweging. Meer dan de helft van de terreuraanslagen van het afgelopen jaar komt van zijn eigen organisaties als Fatah en Tanziem. De media staan ook volledig onder zijn controle. Hij is dus rechtstreeks verantwoordelijk voor de haatcampagne die plaatsvindt en het klimaat van geweld dat daar uit voortvloeit.

Maar de Palestijnen vechten toch terecht tegen een bezetting? 
Nee, zie hierboven, Israël heeft in de zomer van 2000 de voorstellen van toenmalig president Clinton aanvaardt om bijna de gehele Westbank (met compensatie elders), Gaza en de helft van Jeruzalem over te dragen aan de Palestijnse Autoriteit. Dus precies waarvoor ze nu zeggen voor te vechten (zie bijvoorbeeld het artikel uit de Volkskrant 'Palestijnen hadden allang een eigen staat kunnen hebben'). Arafat heeft dit voorstel dat het sluitstuk zou zijn van de Oslo-akkoorden verworpen. Dit ook tot woede van toenmalig president Clinton, die ook niet begrijpt waarom Arafat het voorstel niet accepteerde (Clinton to Arafat: It's all your fault). Overigens is Arafat in de Oslo-akkoorden overeen gekomen dat alle meningsverschillen middels rechtstreekse onderhandelingen opgelost zouden worden. Het geweld is dus strijdig met het allereerste basisbeginsel van Oslo. Ook het inroepen van internationale waarnemers of arbitrage is daar dus strijdig mee.

Maar de Palestijnen leven toch onder een bezetting? 
Israël houdt nog toezicht op de veiligheidssituatie in het gebied. Maar er is al zoveel land overgedragen dat ongeveer 98% van de Arabieren op de Westbank en Gaza onder Palestijns bestuur leven.

Maar is Oost-Jeruzalem dan niet bezet? 
Het waren de Joden die in de achttiende eeuw begonnen om het ingeslapen provinciestadje Jeruzalem weer tot bloei te brengen. Zij maken sinds 1850 de meerderheid van de bevolking uit en bouwden ook als eersten wijken buiten de muren van de oude stad (1860). Ook in het Oostelijk gedeelte vormden zij de meerderheid. In 1948 werden de Joden door de Jordaniërs uit Oost-Jeruzalem verdreven, werden de daar aanwezige 56 (!) synagogen vernield en werden de Joodse begraafplaatsen geschonden. Joden werd de toegang ontzegd tot hun heiligste plek, de Klaagmuur. Deze internationaal niet-erkende Jordaanse overheersing van 1948-1967 is trouwens de enige periode van de afgelopen vijf eeuwen dat (een gedeelte van) Jeruzalem in Arabische handen was. Na de aanval van Jordanië op Israël in 1967 werd Oost-Jeruzalem door Israël ingenomen en konden de Joodse inwoners van Oost-Jeruzalem terugkeren naar hun wijken. Door te spreken over 'bezet' Oost-Jeruzalem lijkt men alsnog de etnische en culturele zuiveringen van 1948 goed te keuren.

En de Israëlische schendingen van de mensenrechten dan? 
Die zijn er inderdaad, het is moeilijk om in een 'smerige' oorlog compleet schone handen te houden. Maar Israël is een democratie die incidenten wel nagaat en probeert te voorkomen. Wat echter opvalt is dat deze schendingen in het niet vallen bij de systematische mensenrechtenschendingen door de Palestijnen, die bijna geen aandacht krijgen in de Europese media. Om een aantal van de ernstigste te noemen:

• het beschieten van burgers met mortieren; 
• het organiseren van militaire trainingskampen voor kinderen vanaf tien jaar en het aanmoedigen van gewelddaden door kinderen; 
• het aanmoedigen van terreuraanslagen tegen burgers, tot in TV-programma's voor kinderen aan toe; 
• het laten schieten van terroristen verborgen tussen de eigen bevolking, die daardoor gebruikt wordt als zogenaamd 'human shield', een van de meest veroordeelde praktijken in het oorlogsrecht; 
• het bewust vrij laten rondlopen van moordenaars en het zelfs in dienst nemen van sommige bij de politie; 
• het betalen van royale uitkeringen aan de nabestaanden van terroristen (daarnaast betaalt Irak aan de familie van een zelfmoordterrorist $ 25.000, de Palestijnse Autoriteit reikt dat uit); 
• geen vrijheid van meningsuiting, alle media onder staatscontrole;
• het aanzetten tot rassenhaat; 
• het publiekelijk oproepen tot genocide van de Joden (handvesten van Fatah en Hamas); 
• een record aantal veiligheidsdiensten en politie per hoofd van de bevolking, waardoor die geterroriseerd wordt; 
• het executeren van vermeende collaborateurs na 'processen' van tien minuten; 
• het schenden van heilige plaatsen van andere godsdiensten;
• geen enkele vorm van democratie of inspraak, de alleenheerser beslist alles; 
• het vereren van moordenaars als 'martelaren', er worden zelfs straten en pleinen naar genoemd;
• het systematisch afpersen van zakenlieden van minstens tien procent van hun omzet; 
• het intimideren van mensenrechtenactivisten en buitenlandse journalisten; 
• het doodmartelen van dissidenten (16 tot op heden volgens Amnesty International); 
• het propageren van 'etnische zuiveringen', bijvoorbeeld van de Joden in Hebron, de tweede heilige stad van het Jodendom, waar 3000 jaar vrijwel onafgebroken Joden hebben gewoond;
• het executeren van vredesgezinden, onder het motto dat het 'collaborateurs' zouden zijn; 
• het achteroverdrukken van circa de helft van de internationale ontwikkelingshulp, bedoeld voor de allerarmsten. 

Het lukt de Likoed en de regering Sharon toch ook niet om het geweld te verminderen? 
Helaas hebben de vorige socialistische regeringen te weinig gedaan aan bovengenoemde Palestijnse schendingen van de Oslo-akkoorden, waardoor aan Palestijnse kant de indruk is ontstaan dat men ongestraft geweld kan plegen. Dat wil de Likoed weer veranderen, maar daar is tijd voor nodig.

Maar de Likoed wil toch geen centimeter gebied afstaan? 
Dat is niet waar, Netanjahoe bijvoorbeeld heeft het Hebron-akkoord gesloten, waarbij onder andere Hebron grotendeels werd overgedragen. Ook Sharon heeft verklaard dat hij tot pijnlijke concessies bereid is, maar niet als die de veiligheid van de Israëlische burgers vermindert.

Heeft Sharon niet met zijn bezoek aan de Tempelberg de Arabieren geprovoceerd? 
Dat werd inderdaad als oorzaak voor de huidige intifada genoemd. Omdat het moeilijk vol te houden is dat je daar een jaar lang woedend over bent worden nu andere 'spontane' oorzaken genoemd. Feit is dat de intifada al lang van tevoren werd voorbereid, zie bijvoorbeeld het artikel Palestinians prepare for September war op onze site uit juli 2000. En waarom zou Sharon niet de Tempelberg mogen bezoeken, de meest heilige plek van de Joden? En waarom is er geen internationale verontwaardiging over de verwoesting van een Joodse heilige plaats, het graf van Jozef in Nabloes in oktober 2000: Arabs burn Jewish holy site of de verbranding van de synagoge van Jericho?

Concluderend: dit conflict zal door een politieke oplossing opgelost moeten worden. Het is daarom van belang dat de internationale gemeenschap aan de Palestijnen (en de Arabische wereld) duidelijk maakt dat het voortzetten van het geweld en terreur geen resultaat oplevert. Doet men dat niet, dan zijn de andere democratieën als volgende aan de beurt om slachtoffer te worden van terreur.

Waarom moet de geschiedenis zich altijd herhalen; dat het toelaten van antisemitisme en het vermoorden van Joden altijd gevolgd wordt door een veel grotere slachting onder andere volken - dat kwaad en racisme zich altijd eerst richten tegen de Joden, maar dat zij nooit het laatste slachtoffer zijn. "Appeasement is als het voederen van een krokodil in de hoop dat hij jou als laatste opeet," heeft Winston Churchill gezegd. Het werkt niet. De aanslagen in New York en Washington kwamen slechts enkele dagen na de conferentie in Durban, die het ergste racisme uit de recente geschiedenis liet zien.