|
Helaas is een politieke oplossing
van het conflict in het Midden-Oosten ook de afgelopen tien jaar
onmogelijk gebleken. Zowel de Oslo-akkoorden als de Routekaart voor Vrede
zijn afgeketst op de onbereidwilligheid van het Palestijnse regime onder
Arafat om het terrorisme daadwerkelijk te beteugelen.
Het is in alle verdragen wel vastgelegd maar de praktijk laat het
tegenovergestelde zien. Sinds Arafat het bewind kreeg is de terreur
verveelvoudigd. De zelfmoordaanslagen zijn destijds begonnen. De haat- en
antisemitisme campagne in de Palestijnse staatsmedia en op de Palestijnse
scholen is van start gegaan. Arafat financiert en leidt nog altijd de
Fatah-milities en de Al-Aqsa Martelaren Brigades, die verantwoordelijk
zijn voor de meeste terreuraanslagen.
Vandaar dat Israel gedwongen is geweest om zelf allerlei
veiligheidsmaatregelen te nemen. Te denken valt aan de controleposten,
avondklokken en uitschakelingen van terroristenleiders. Deze middelen zijn
helaas niet afdoende en veroorzaken ook veel ellende voor Palestijnse
burgers.
Een veiligheidshek is dan een voor de hand liggende oplossing. Sinds de
Gazastrook en Libanon zo een hek hebben is de terreur van daaruit vrijwel
gestopt. Dus krijgt nu ook de Westbank er een. Het resultaat is
buitengewoon. Ondanks dat het veiligheidshek nog niet voltooid is, is het
aantal terreurdoden in 2003 reeds gehalveerd ten opzichte van 2002.
In Israel kan nu weer een normaal maatschappelijk leven op gang komen.
Mensen durven weer de straat op te gaan. Cafés en restaurants gaan weer
open en krijgen weer bezoekers. Ze hoeven geen bewakers meer bij de ingang
te hebben staan die iedereen moeten fouilleren.
Israëli's durven weer met de bus te reizen. Ze staan geen doodsangsten
meer uit als geliefden de bus nemen. Ze schrikken niet meer van elk
telefoontje als ze weten dat een bekende met de bus onderweg is. Het is
nauwelijks voor te stellen wat een opluchting dat is voor ouders van wie
de kinderen met de bus naar school gaan.
En het heeft ook positieve effecten voor de Palestijnen. De andere
veiligheidsmaatregelen om terrorisme te bestrijden kunnen verminderd, met
positieve effecten voor de Palestijnse burgerbevolking. Zo zullen er geen
onschuldige omstanders meer het slachtoffer worden van anti-terrorisme
acties. Een ander punt is dat de Israëlische economie weer op gang kan
komen. Door de nauwe verwevenheid profiteren de Palestijnen daar ook van.
Uiteindelijk kan het veiligheidshek door de rust die het creëert mogelijk
ook een politieke oplossing naderbij brengen. Zo kon Israel zich uit
Libanon terugtrekken nadat de dreiging daarvandaan sterk verminderd was
door een identiek veiligheidshek.
Wat wij betreuren is dat de Europese media het alleen maar over de
negatieve effecten voor de Palestijnen hebben. Het is waar dat ze nu in
sommige gevallen een omweg voor hun reis moeten nemen, via een van de
toegangspoorten, om de circa vijf kilometer. En omdat niet overal
staatsgrond beschikbaar was moest op sommige plekken particuliere grond
gebruikt worden, tegen betaling van huur.
Verder zie je dat allerlei Palestijnse propaganda fabeltjes soms
klakkeloos worden overgenomen. Zo wordt gedaan of Israel het enige land is
dat dit soort hekken heeft, maar er zijn er tientallen in de wereld.
Marokko heeft er al twintig jaar een van 2.500 kilometer tegen strijders
van de Westelijke Sahara. Cyprus wordt in tweeën gedeeld door een hek.
India bouwt er momenteel een tegen terroristen uit Pakistan. De Verenigde
Staten heeft een gigantisch hek tegen illegale immigranten.
En bijna altijd wordt er over een muur gepraat en zijn er afbeeldingen van
een muur. Echter, minder dan 3% is een muur, namelijk op die plekken waar
zich in het verleden vaak sluipschutters ophielden. De rest is een hek.
En er wordt gesuggereerd dat de rechtse regering onder Sharon het besluit
tot dit hek genomen heeft. Het was echter de vorige, linkse regering onder
Barak. Dit geeft wel aan hoe groot de politieke consensus erover is.
En dan de juridische kant. De Algemene Vergadering vraagt om toepassing
van de Geneefse Conventie. Echter, er zijn hier twee soorten mensenrechten
met elkaar in conflict. Dat is het recht van de Israëli's op leven en het
recht van de Palestijnen op vrijheid van beweging en het hebben van bezit.
Dat betekent dat een politieke oplossing noodzakelijk is. Hiervoor heeft
de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties de Routekaart naar Vrede
onderschreven. Het is daarom heel merkwaardig dat de Algemene Vergadering
van de VN de kwestie nu aan het Internationaal Gerechtshof heeft
voorgelegd.
Het is een poging van de Arabisch/Islamitische landen om na de Algemene
Vergadering ook het Internationaal Gerechtshof te politiseren. Terecht dat
de Westerse landen inclusief Nederland zich daartegen verzetten en het Hof
gevraagd hebben geen juridisch advies te geven.
Conclusie: er is een niet-gewelddadige oplossing voor het terrorisme. De
grote verliezers zijn de terroristen en het regime van Arafat. De
terroristen verliezen de mogelijkheid om willekeurige burgers te doden en
Arafat verliest de mogelijkheid om de aandacht af te blijven leiden van
zijn binnenlandse problemen.
De winnaars zijn gewone burgers, Israëli's en Palestijnen. Bij hen worden
honderden onschuldige burgerdoden en duizenden zwaargewonden per jaar in
het vervolg voorkomen. Vandaar dat vanuit humanitair oogpunt een
veiligheidshek absoluut noodzakelijk is.
Deze tekst is als opinie-artikel geplaatst in De
Telegraaf op 19 februari 2004.
|
